نیکی به کسی کن که به کار تو نیاید


نیکی به کسی کن که به کار تو نیاید

تاریخ انتشار: ۱۴۰۱/۰۳/۰۸

تعداد بازدید: ۱۳۶

ثبت کننده: محسن یوسفی

مردی در نیمه های شب دلش گرفت و از نداری گریه کرد. دفتر و قلم به دست گرفت و شمع را روشن کرد و برای خدا نامه ای نوشت:

«به نام خدا نامه ای به خدا، از فلانی خدایا! در بازار یک باب مغازه می خواهم، یک باب خانه در بالاشهر، یک زن خوب، زیبا، مؤمن و پولدار و یک باغ بزرگ در فلان جا.»

دوستش که این نامه را دید، گفت: دیوانه! این نامه را به خدا نوشتی، چگونه می خواهی به او برسانی؟

گفت: خدا آدرس دارد و آدرسش مسجد است.

نامه را برد و لای جدار چوبی مسجد گذاشت و گفت: خدایا! با توکل بر تو نوشتم، نامه ات را بردار!

نامه را رها کرد و برگشت.

صبح روز بعد شاه به شکار می رفت که تندباد عظیمی برخاست. طوری که بیابان را گردو خاک گرفت و شاه در میان گردوخاک گم شد.

ملازمان شاه گفتند: اعلی حضرت! برگردیم، شکار امروز ممکن نیست.

شاه هم برگشت. چون به منزل رسید، میان جلیقه خود کاغذی دید. آن را باز کرد و دید همان نامه مرد فقیر است که باد آن را در آسمان رها کرده و در لباس شاه فرود آورده است.

شاه نامه را خواند و اشک ریخت. پس گفت: بروید این مرد را بیاورید.

کاتب نامه را آوردند. کاتب که از ترس می لرزید، وقتی تبسم شاه را دید، اندکی آرام شد.

شاه پرسید: این نامه توست؟

فقیر گفت: بله، ولی من به شاه ننوشته ام، به خدایم نوشته ام.

شاه گفت: خدایت حکمتی داشته که در آغوش من رهایش کرده و مرا مأمور کرده تا تمام خواسته هایت را به جای آورم.

شاه، وزرا و تجار و بازاریان را جمع کرد و هرچه در نامه بود، به جا آورد.

در پایان فقیر گفت: شکر خدا.

شاه گفت: من دادم، شکر خدا می کنی؟

فقیر گفت: اگر خدا نمی خواست تو یک ریال هم به کسی نمی دادی؛ اگر اهل بخششی به دیگرانی بده که نامه نداشتند.

#پندانه #نامه به خدا #نیکی کردن به مردم #کار برای خدا بدون منت
می پسندم (۰) نمی پسندم (۰)
جهت دریافت اخبار مسابقات کتابخوانی یارکتاب را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید.

ارسال نظر برای «نیکی به کسی کن که به کار تو نیاید»