معرفی کتاب قطار نیمه شب 

کتاب «قطار نیمه شب» نوشته ی مت هیگ رمانی فانتزی-روان شناختی است که مثل خیلی از کارهای این نویسنده از یک ایده ساده شروع می شود اما کم کم وارد دنیایی دیگر می شود. شخصیت اصلی داستان ویلبر باد است؛ مردی مسن که در پایان عمرش قرار دارد و زندگی اش را با ترکیبی از موفقیت بیرونی و خلأ درونی پشت سر گذاشته است. او در ظاهر یک زندگی کامل داشته: کار، کتاب فروشی، ثروت... اما زیر این ظاهر، یک رابطه مهم و نیمه تمام باقی مانده؛ رابطه با مگی، کسی که بخش مهمی از زندگی احساسی او را شکل داده.

شروع داستان خیلی معمولی نیست؛ ویلبر در لحظه ای بین مرگ و ادامه زندگی قرار می گیرد و خودش را در یک ایستگاه قطار می بیند. قطاری که آنجاست، یک قطار معمولی نیست؛ بیشتر شبیه یک ساختار ذهنی است تا یک وسیله واقعی. اسمش همان قطار نیمه شب است و کارش این است که مسافر را به گذشته ببرد، اما نه برای تغییر دادن چیزی، فقط برای دیدن دوباره. هر ایستگاه یک تکه از زندگی ویلبر است؛ به شکل تجربه دوباره.

در طول این سفر ماجرا مدام بین سنین مختلف زندگی ویلبر جابه جا می شود. او خودش را در کودکی می بیند، بعد در جوانی، بعد در دوران شکل گیری عشق و بعد در دوره ای که کار و موفقیت کم کم جای رابطه ها را گرفته است. نکته مهم اینجاست که این مرور گذشته حالت تماشای ساده ندارد. هر خاطره مثل یک موقعیت زنده دوباره اجرا می شود، با همان احساس ها، همان تصمیم های نصفه و همان تردیدها. همین باعث می شود سوال اصلی کتاب آرام آرام شکل بگیرد: آیا آدم ها واقعا انتخاب هایشان را می فهمند، یا فقط بعد از گذشت زمان به آن ها معنی می دهند؟

کتاب خیلی مستقیم نمی گوید که کدام تصمیم درست بوده یا غلط. بیشتر نشان می دهد که چطور یک انتخاب، بدون اینکه در لحظه بزرگ به نظر برسد، بعدا می تواند کل تصویر زندگی را تغییر بدهد. «قطار نیمه شب» بیشتر درباره حافظه است. درباره اینکه ذهن انسان چطور گذشته را بازسازی می کند و چطور حسرت ها را شکل می دهد. قطار در اینجا بیشتر یک ابزار روایی است برای اینکه نشان دهد گذشته همیشه ثابت نیست؛ اما نه به این معنا که تغییر کند، بلکه به این معنا که هر بار از زاویه ای تازه دیده می شود. ویلبر در طول این سفر کم کم به این نقطه می رسد که بعضی چیزها قرار نیست اصلاح شوند. فقط باید فهمیده شوند. همین فهمیدن، بخش مهمی از روایت را می سازد. داستان خطی ساده را دنبال می کند اما آن را در فضاهای مختلف امتحان می کند: اینکه زندگی مجموعه ای از انتخاب هاست، اما ارزش هر انتخاب فقط در لحظه مشخص نمی شود. قطار نیمه شب جایی است که این انتخاب ها دوباره دیده می شوند، بدون امکان تغییر و همین محدودیت باعث می شود نگاه ویلبر به زندگی اش آرام آرام عوض شود.