دلنوشته برای پدر

پدرگاهی دلم می خواهدیک صبحِ زود پیش از آن که خورشیدجرئتِ طلوع پیدا کند،جای تو بیدار شوم.در تاریکیِ راه ها قدم بزنم، جایی که خیابان هنوز خوابِ آدم ها را می بیند و دنیا آهسته نفس می کشد. می خواهم ببینم خستگی چطور در صدایت پنهان می شود، چطور خودت را ذره ذره کم می کنی تا ماکم نیاوریم. پدرلبخندت وصله ای ست بر صورتِ روزهای فرسوده،و دستانت پلِ عبورِ ما از تمام نداشتن ها.تو سکوت را به نام خودت زدی و آسایش را به نام ما.نگفتی از بغض هایی که شب ها بی صدا فرو می ریختند، نگفتی از دل تنگی هاییت از غصه هایت و ما فقط ستونِ محکمت را دیدیم، بی آن که بدانیم ستون ها هم گاهی درد می کشند.حالا که بزرگ تر شده ام، می دانم پدر بودن یعنی هر روز بی هیچ سلاحی به جنگِ زندگی رفتن؛ با عشقی خاموش اما جاودانه.