دلنوشته "پناهِ بی صدا"

گاهی که دلم خسته می شود، نه از راه، نه از آدم ها؛

از خودم…

آن وقت فقط تویی که می فهمی این خستگی اسمش چیست.

خدایا

من بلد نیستم همیشه قوی باشم

بلد نیستم همیشه صبور بمانم

اما دلم بلد است به تو تکیه کند، حتی وقتی زبانم ساکت است.

تو را دوست دارم

نه فقط برای وقتی که دعاهایم را می شنوی

برای وقتی که نمی دهی

برای وقتی که دیر می کنی

برای وقتی که فقط هستی…

و همین «بودنت» کافی ست که نفسم بند نیاید.

اگر گم شدم، اگر شک کردم، اگر زمین خوردم

دستم را رها نکن

من راه را شاید گاهی فراموش کنم

اما دلم همیشه آدرس تو را بلد است.

خدایا

آرامم کن

نه با تغییر دنیا

با محکم تر گرفتن دلم در دست های خودت 🌿