مسابقه کتابخوانی دو جواهر هستی

چون عبدالله به سن شباب (جوانی) رسید، نور نبوت از جبین او ساطع بود. جمیع بزرگان و اشراف نواحی و اطراف، آرزو می‌کردند که به او دختر دهند و نور او را بربایند؛ زیرا که در حسن و جمال، یگانه زمان بود و در روز بر هر کس می‌گذشت، بوی مشک و عنبر از وی استشمام می‌کرد... و اهل مکه او را «مصباح حرم» می‌گفتند