معرفی کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز


معرفی کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز

تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۲/۰۶

تعداد بازدید : ۳۰۳

نویسنده : reza75

درباره کتاب انتقادی و بالینی

دلوز در ۱۹۶۷ پژوهشی درباره ی زاخر ـ مازخ منتشر کرد که در آن برای نخستین بار امر «انتقادی» و امر «بالینی» را به یکدیگر پیوند داد. منطق معنا (۱۹۶۹) تا حدی خوانشی از آثار لوئیس کارول است و فصل ها و ضمائم تکمیلی آن نیز به کلوسوفسکی، تورنیه، زولا، فیتزجرالد، لاوری و آرتو می پردازند. ارجاع های ادبی بخش قابل توجه ای از اثر دو جلدی کاپیتالیسم و شیزوفرنی را دربرمی گیرند که دلوز در دهه ی ۱۹۷۰ به همراه فلیکس گتاری به رشته ی تحریر درآورد. او همچنین کتاب هایی درباره ی پروست (۱۹۶۴) و کافکا (۱۹۷۵، به همراه گتاری) و نیز دو مقاله ی بلند درباره ی کارملو بنه (۱۹۷۹) و ساموئل بکت (۱۹۹۲) نوشته است. گفت و گوهای ۱۹۷۷ او با کلر پرنه فصل مهمی با عنوان «درباره ی برتری ادبیات انگلیسی آمریکایی» دارد. انتقادی و بالینی شامل هشت مقاله است که به تازگی بازبینی شده اند و دلوز در اصل آن ها را بین سال های۱۹۷۰ - ۱۹۳۳ منتشر کرده است، همراه با ده مقاله که برای اولین بار در این کتاب به چاپ رسیده اند. دیگربار، نام فیلسوف ها (افلاطون، اسپینوزا، کانت، نیچه و هایدگر) را در کنار نام فیگورهای ادبی (ملویل، ویتمن، دی. اچ. لارنس، تی. ئی. لارنس، بکت، آرتو، مازخ، ژاری و کارول) می بینیم. اگرچه دلوز اولین بار ایده ی این کتاب را در مصاحبه ای در ۱۹۸۸ مطرح کرد، اما روشن است که او پروژه ی «انتقادی و بالینی» را از ابتدای کار خود مدنظر داشت و آن را به شکل های گوناگون در سراسر آثار منتشرشده اش دنبال کرد. این تحلیل های ادبی چه نقشی در آثار فلسفی دلوز ایفا می کنند؟

درباره نویسنده

در ۱۸ ژانویه ۱۹۲۵ و در پاریس به دنیا آمد. او پیش از آغاز جنگ جهانی دوم وارد مدرسه دولتی شد، و هنگام تجاوز آلمانها برای تعطیلات به نورماندی رفته بود. از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸ در سوربن فلسفه خواند و در آنجا با میشل بورو، میشل تورنیه و فرانسوا شاتله آشنایی دوستانه پیدا کرد.در ۱۹۵۶ با دنیز پل گرانژوان ازدواج کرد. در ۱۹۵۷ شروع کرد به تدریس تاریخ فلسفه در سوربن، و از۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ به عنوان پژوهشگر با مرکز ملی پژوهش اجتماعی همکاری کرد و تا سال ۱۹۸۷ نیز نشست های بسیاری را در رابطه با فیلسوفانی همچون کانت، لایبنیتس، اسپینوزا، برگسون، و موضوعاتی همچون سینما و موسیقی، و کتابی همچون اثر دو جلدی «سرمایه داری و اسکیزوفرنی» برگزار کرد. دلوز به مدت ۱۰ سال به عنوان استادیار در دانشگاه تدریس می کرد. در این دوره بود که دوستی پایداری میان او و میشل فوکو شکل گرفت. او از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ در دانشگاه لیون درس می داد، سپس به واسطه فوکو به سمت استادی دانشگاه ونسن منصوب شد.در ۱۹۶۸، دلوز پایان نامه دکتری اش را که شامل یک بخش بزرگ تحت عنوان «تفاوت و تکرار»، و یک بخش کوچک به نام «اسپینوزا و مسئله بیان» می شد، منتشر کرد. در ۱۹۶۸ بروز نشانه های بیماری ریوی ای حاد او بود که تمام عمر او را رنج داد. وقتی فوکو در سال ۱۹۸۴ درگذشت، دلوز برای ادای احترام به او در سال ۱۹۸۶ کتابی به نام «فوکو» منتشر کرد که حاصل مطالعاتش دربارهٔ آثار وی بود. او پیش از مرگش اعلام کرده بود که مشغول نوشتن کتابی با عنوان «عظمت مارکس» است اما مرگ مانع از این مهم می شود.

مشخصات کتاب

کتاب انتقادی و بالینی

نویسنده : ژیل دلوز

مترجم : ایمان گنجی ، پیمان غلامی ، زهره اکسیری

انتشارات بان

۳۴۴ صفحه

978-600-98406-5-6

منبع فیدیبو

#کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز #درباره کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز #درمورد کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز #انتشارات بان

ارسال نظر برای «معرفی کتاب انتقادی و بالینی نوشته ژیل دلوز»